Publikacje - OŚRODEK BADAŃ PRASOZNAWCZYCH

Przejdź do treści

Menu główne:

Publikacje

Maciej Kawka, Paweł Płaneta: Dyskursy o Macedonii, Kraków 2013

Książka Dyskursy o Macedonii Macieja Kawki i Pawła Płanety powstała z ofiarowanej jej autorom przez mieszkańców tego kraju serdeczności iich zainteresowania językiem, literaturą, kultura i historią Macedonii. Jest to bowiem kraj, który ma niezwykle dużo do zaoferowania swoim przyjaciołom i badaczom, poczynając od bogatej historii – od czasów antycznych do dnia dzisiejszego – przez zróżnicowany folklor bałkański, sztukę i zabytki z różnic okresów historycznych – starożytność, Bizancjum, pięciowiekowe panowanie tureckie aż po czasy współczesne związane z wydarzeniami politycznymi 2001 roku i albańską rebelią, która wstrząsnęła Macedonią i wtrąciła ją w nieprzezwyciężoną do dziś zależność od mocarstw światowych, wyzwoliła nacjonalizmy i coraz bardziej zamyka ten kraj w zaczarowanym kręgu pytań, na które wciąż brakuje odpowiedzi W książce tej autorzy starali przedstawić niektóre z tych wydarzeń jako dyskursy – językowe, literackie, kulturowe i medialno-polityczne, a także opisać język i literaturę macedońską w perspektywie humanistycznego sporu, kontrowersji naukowych oraz artystycznych. W wypadku Macedonii widzimy to w różnych aspektach działalności jej mieszkańców: historii, sztuki, literatury, nauki i mediów. Dało to asumpt autorom książki Dyskursy o Macedonii do przedstawienia czytelnikom szczególnie tych problemów, które dla Macedonii i jej mieszkańców mają wymiar decydujący o ich poczuciu odrębności i tożsamości narodowej, a które znajdują odbicie w ich interdyscyplinarnym kształcie, poczynając od ujęć artystycznych – język i literaturę przez historyczno-politologiczne, aż do obrazu Macedonii w mediach polskich i zagranicznych.

Maciej Kawka: Sześć dyskursów o języku, Skopje 2013
Książka "Sześć dyskursów o języku Macieja Kawki - zgodnie z tytułem – omawia kolejno sześć różnych aspektów użycia języka, w różnych jego dyskursach. A ponieważ rzecz dotyczy dyskursu całość poprzedza znakomity przegląd różnych szkół dyskursu – polskich i obcych. Na podkreślenie zasługuje bardzo przejrzyste ujęcie tych kierunków i tendencji w lingwistyce i w naukach pokrewnych: socjologii, psychologii, politologii, teorii literatury, które bezpośrednio łączą się z teorią i praktyką dyskursu. Poszczególne rozdziały to opisy szczegółowe sześciu dyskursów z bogatymi egzemplifikacjami, których większość dotyczy dyskursu medialnego: dyskurs wizualny (gramatyka obrazu) z punktu widzenia językoznawcy, analiza w tych ramach przekazu wizualnego problemu graffiti; dyskurs o języku z analizą konkretnych konstrukcji językowych, które ten typ dyskursu konstytuują (jakby, dla//do, dokładnie…,itp.) ; dyskurs naukowy obejmujący m.in. dyskurs historyczny wraz ze strukturami argumentacyjnymi. Szósty dyskurs to dyskurs polityczny. Autor opisuje polski i macedoński dyskurs parlamentarny w perspektywie komunikacji symbolicznej (temat pomników). Końcowa część monografii to dyskurs literacki – polski i macedoński. Począwszy od dyskursu poetyckiego K. I. Gałczyńskiego przez, rolę negacji w kreowaniu dyskursu macedońskiej baśni S. Janevskiego do dyskursu teatralnego w polskim . Wątki macedońskie stanowią w monografii prof. Macieja Kawki sporą część, którą autor w sposób pionierski opracował z punktu widzenia teorii i praktyki dyskursu. Jest to ta część, która do tej pory nie doczekała się w takim konfrontatywnym stopniu i zakresie polsko-macedońskim opisu całościowego wraz z przykładami i analizami językowymi. Podsumowując, uważam pracę prof. M. Kawki za nowatorską i potrzebna polskiemu i macedońskiemu językoznawstwu nie tylko w warstwie teoretycznej, ale także dydaktycznej, przykłady analiz mogą być wykorzystywane w nauczaniu języka polskiego studentów macedońskich w Skopje. Przyszła monografia po jej wydrukowaniu będzie pionierskim i nowatorskim wkładem do rozwoju lingwistyki tekstu i dyskursu.
Z recenzji wydawniczej prof. d-r SnežanyVenovskiej- Antevskiej z Instytutu Języka Macedońskiego w Skopje.

Walery Pisarek: Raport o stanie komunikacji społecznej w Polsce, 2007
Ćwierć wieku przeleżał ten Raport w archiwum Ośrodka Badań Prasoznawczych - od roku 1990 jednostki organizacyjnej Uniwersytetu Jagiellońskiego - wprawdzie niezamknięty przed zainteresowanymi, ale dostępny tylko w postaci maszynopisu. A jest to dokument znacznej wartości z wielu względów. Opiera się on na sumiennych, nieocenzurowanych badaniach empirycznych: zarówno na masowych ankietach i sonadażach opinii z grudnia 1980 r. oraz kwietnia, maja, czerwca i początku grudnia 1981 r., jak i na pogłębionych eksperymentach wywiadach środowiskowych i rodzinnych, zapisach obserwacji uczestniczących, a także na systematycznych analizach zawartości ówczesnych mediów i dokumentów.
 
Copyright 2015. All rights reserved.
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego